Και όχι, το χειρότερο δεν είναι ούτε η κομματιασμένη σου ψυχή ούτε το μόνιμο συναισθήμα του κενού. Οχι.
Ειναι η άγνοια.
Φοβάσαι, έτσι δεν είναι; φοβάσαι πως δεν θα ξανανιωσεις. Πως τίποτα δεν θα ειναι αρκετό να φτιάξει την σπαενη σου καρδιά. Πως κανεις δεν θα φιλήσει έτσι το μυαλό σου, δεν θα κανει ερωτα στις σκέψεις σου.
Τότε, τι;
Φοβάμαι και εγώ. Και κρυωνω. Και νιώθω τα σωθικά μου άδεια.
Και σε παρακαλώ, γυρνα πίσω.
Ποναω.
Γυρνα.
Δεν μου λείπεις μονο εσύ.
Μου λείπει αυτο που ήμουν εγω μαζί σου. Θέλω πίσω την εκδοχή του εαυτού μου που εκλεψες, εκείνη την πρωτη μέρα που μου χαμογελασες.
Μου λειπω- μου λείπεις.
Γύρνα.-vii
"Σ’ έχω δει να μ’ απορρίπτεις έτσι απλά με μια ματιά
Μ’ έχω πιάσει πόσα βράδια να θυμάμαι τα παλιά"
Μ’ έχω πιάσει πόσα βράδια να θυμάμαι τα παλιά"
05 (via do-u-miss-me)